Skok na główkę...

... do nieistniejącego basenu.

Dziś jak zwykle. Kolejna pusta zdrapka, kolejne wydatki i wyrzuty sumienia z powodu kupienia sobie pączka... Loda też dzisiaj sobie kupiłam. Pączek 2 zł, a reszta:

• Lód 0,99 zł
• Aromat pomarańczowy do ciasta 1,39 zł
• Baton na otarcie łez 0,89 zł
• 2x Black, energy drink 3,09 zł za oba bo w promocji, może jak wypiję je od razu to będę pełna energii?
• 2l Ice tea w kartonie 2,79 zł

Razem: 9, 15 zł 

Oprócz tego:

• Arkusz kartonu, kolor kremowy 4,50 zł

Z pieniędzy '74:
Niecałe 50 zł zostawione w pasmanterii na guziki do marynarki, nową nić do moich naszywek, kawałek czarnej tasiemki i 1/4 różyczek potrzebnych jako ozdoba specjalnego, papierowego tortu(inspiracja: tutaj).

Pozostałe rewelacje to ósemka do wyrwania, na razie z opatrunkiem - wyrwania odmówiłam, więc albo kanałowe, albo plomba. Wbrew pozorom modlę się o kanałowe, chociaż z pewnością poszerzy mi się uśmiech na parę dni. Już raz miałam plombę w zębie, który i tak został ostatecznie wyleczony kanałowo... Bólu, jaki mnie po roku złapał nie potrafię zapomnieć. Byłam gotowa zejść do piwnicy po obcęgi i sama wyrwać sobie źródło potwornego cierpienia, ale na szczęście udało mi się dodzwonić do dentystki.
Wiecie, jak to jest - masz pieniądze, dodzwonisz się i wyleczysz. Nie masz, to przedawkujesz proszki przeciwbólowe zanim się dostaniesz, a do tego nikt cię leczyć nie będzie tylko od razu wyrwie ząb - proste, szybkie i skuteczne.

Kiedy piszę te słowa, odzywa się ból w zębie. To znak, że opatrunek z antybiotykiem nie pomógł i będzie leczenie kanałowe. JUPI! i O MATKO... 

Każdy dzień w raju...

... przypomina o tym, że piekło istnieje.

Przy okazji niekończących się porządków odnalazłam kilka skarbów - między innymi Stację Hawksbilla, wydartą kiedyś z czasopisma Sfinks.

Czasem lepiej kupić pasztet niż gonić za białym królikiem. 

Cokolwiek to znaczy w odniesieniu do mojego życia.

Wczorajszy dzień był dniem DOBRYM od A do Z. Najpierw zakupy - buty dla '74 i nici dla mnie, potem zakupy w Tesco i fantastyczny wieczór przy piwie, winie, filmach(Rejs i The World's Fastest Indian) i przekąskach. Cały dom tylko dla nas... Każdy dzień wolności przynosi ulgę, ale też przypomina o wszystkim tym, co jest w zasięgu wzroku, ale na wyciągnięcie ręki już nie. Dziś tylko powrót do rzeczywistości, trochę słodkości z Biedronki i kupienie ostatniej części stroju ślubnego '74 - spodni.

Doczekałam się tego, na co czekałam cały weekend - dostałam odpowiedź na jedno z wysłanych CV! Nic wielkiego, prośba o przysłanie próbki tłumaczenia, ale i tak bardzo się cieszę. Teraz pewnie trzeba będzie poczekać znacznie dłużej(albo w nieskończoność). Może to i lepiej, bo zdążę przygotować się do egzaminu z gramatyki j. szwedzkiego i dokończę chociaż jedną naszywkę.

Chciałabym, żeby los się wreszcie odmienił. Boję się przyszłości. Boję się, że nie odnajdę się w żadnym zawodzie, że nie będę mogła dokładać się do naszego domowego budżetu, że czeka mnie nijaka egzystencja albo gorzej - jeszcze większy kryzys w portfelu niż obecnie. Strach przed skończeniem jako kolejny lokator kartonowych pudeł pod mostem, strach przed biedą i bezrobociem, strach przed światem.

Hm, jak będę tylko siedzieć i przeżywać, to na pewno nie będzie lepiej. Miałam dziś zacząć w swoim życiu akcję "Dzień bez wysłanego CV to dzień stracony", ale skoro dostałam odpowiedź na jednego z maili to dam sobie kilka dni bez szukania dodatkowego zajęcia. Potem CV zacznę roznosić osobiście...

Uważaj, czego sobie życzysz...

... bo może się nie spełnić.

Do wczorajszych wydatków w ogóle się nie przyznaję, bo pieniądze poszły głównie na plastikowy model motoru(do postawienia na torcie weselnym) i alkohol. Najpierw poszliśmy z moimi rodzicami do Galerii Sztuki porozmawiać o lipcowym menu, a potem zostaliśmy w celach bardziej przyziemnych, hedonistycznych i oprocentowanych. W przyszłym tygodniu szanowny '74 pracuje na drugą zmianę, czyli do domu wraca kiedy otwarte są już tylko sklepy całodobowe. I właśnie dlatego, Wysoki Sądzie, przebywaliśmy na terenie lokalu do godzin podejrzanie późnych. Czasem trzeba przeżyć coś innego niż zakupy w Biedronce.

Taki high life.
Ostatnio o tym rozmawialiśmy. Oglądam zdjęcia znajomych na Facebooku i zadaję sobie pytanie: Dlaczego ja się tak nie bawię? Może dlatego, że nie jestem tym typem człowieka, co musi jechać do klubu żeby zaznać trochę życia i wolności. A i tak budzi się w sercu żal, że to nie ja, że ja to znowu siedzę w domu i haftuję.

'91: Zazdroszczę ludziom takiego życia. 

'74: Nawet high life to monotonia i przyziemność życia codziennego.

'91: Znasz to powiedzenie, że pieniądze szczęścia nie dają, ale zdecydowanie wolałabym płakać w Ferrari?

Może w przyszłości czeka na mnie ten cały "haj lajf"... Na razie '74 dostał 100zł podwyżki i pochwałę od pracodawcy. Ja czekam na odpowiedzi z biur oferujących praktyki - jest sobota, nikt mi do poniedziałku nie odpisze, ale co chwilę klikam "odbierz" w oknie poczty na wp.pl na wypadek, gdybym dla kogoś była wystarczająco ważna, aby interesować się moim zgłoszeniem poza godzinami pracy.

Naiwna marzycielko...